ในสมัยขอมเรืองอำนาจ ได้ครอบครองอาณาจักรทวาราวดี หลักฐานทางประวัติศาสตร์กล่าวไว้ว่า เมือง   สมุทรปราการเคยเป็นเมืองหน้าด่านของขอม คือในราว พ.ศ. 1400 อาณาจักรทวาราวดีเสื่อมอำนาจลง ระยะนั้น   ขอมตั้งราชธานีอยู่ที่ " นครธม" ปัจจุบันอยู่ในกัมพูชา ได้ขยายอำนาจมาปกครองดินแดน แถบลุ่ม  แม่น้ำเจ้าพระยา  ไว้ทั้งหมด แล้วตั้งเมือง " ละโว้" (จังหวัดลพบุรีปัจจุบัน) เป็นราชธานีในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา  ทั้งได้ตั้งเมืองอโยธยา (จังหวัดพระนครศรีอยุธยาปัจจุบัน) และเมือง "พระประแดง"(เขตพระโขนง กรุงเทพมหานคร) เป็นเมืองหน้าด่าน  การที่ขอมขนานนามเมืองหน้าด่านนี้ว่า "พระประแดง" นั้นมีเหตุผลชัดเจนอยู่มาก เพราะคำว่า " ประแดง" หรือ "บาแดง" แปลว่า "คนเดินหมาย คนนำข่าวสาร" ซึ่งหมายถึงว่า เมืองพระประแดง เป็นเมืองหน้าด่าน ถ้ามีเหตุการณ์    ใด ๆ เกิดขึ้น เป็นหน้าที่ของเมืองนี้จะต้องรีบแจ้งข่าวสารไปให้เมืองหลวง (ละโว้) ทราบโดยเร็ว จึงทำให้เชื่อได้ว่า เมืองปากน้ำสมุทรปราการก็คงเป็นท้องที่ส่วนหนึ่งของพระประแดงด้วย

จาก หนังสือ "ของดีเมืองสมุทรปราการ"    วารสารสภาวัฒนธรรม จังหวัดสมุทรปราการ ๒๕๔๐