ขอมครองอำนาจเหนืออาณาจักรทวาราวดีเหนือลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา หรือเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า " สุวรรณภูมิ"  อยู่ชั่วระยะหนึ่งก็เสื่อมอำนาจลง คือในราว พ.ศ. 1800 ไทยน้อยซึ่งอพยพทยอยมาจากตอนใต้ของจีน ได้มาตั้งหลักแหล่ง   กระจัดกระจายอยู่ตรงแถบตอนเหนือของลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา และเคยอยู่ใต้อำนาจของขอมในสมัยขอมเรืองอำนาจนั้น   ได้มีความเข้มแข็งสามารถรวบรวมกำลังขับไล่ขอมออกไปจากดินแดนบริเวณนั้นได้สำเร็จ แล้วประกาศตัวเป็นอิสระ ตั้ง   "กรุงสุโขทัย"(จังหวัดสุโขทัยปัจจุบัน) เป็นราชธานี   กษัตริย์องค์แรกที่ครองกรุงสุโขทัยคือ   "พ่อขุนศรีอินทราทิตย์" ทำให้ไทยเริ่มมีอำนาจในดินแดนแหลมทอง (สุวรรณภูมิ) และเจริญรุ่งเรืองเป็นอันดับ จนถึงรัชสมัย " พ่อขุนราม   คำแหงมหาราช" กษัตริย์ผู้ทรงอานุภาพมาก สามารถต่ออาณาเขตสุโขทัยออกไปได้กว้างขวางที่สุด คือ ทิศเหนือ จดแคว้นลานนาไทย ทิศตะวันออกจรดเขมร (ซึ่งยังครองลุ่มแม่น้ำมูล) ทิศใต้ ครอบครองตลอดแหลมมะลายู ทิศตะวันตกครอบครองเมืองหงสาวดีของพม่าไปจด   อ่าวเบงคอล    ในสมัยสุโขทัยนี้ เมืองพระประแดงก็ขึ้นอยู่  กับกรุงสุโขทัยตลอดมา จนถึงสมัยกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี

จาก หนังสือ "ของดีเมืองสมุทรปราการ"    วารสารสภาวัฒนธรรม จังหวัดสมุทรปราการ ๒๕๔๐