เริ่มสร้างเมื่อครั้งพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยได้เสด็จมาสร้างเมืองสมุทรปราการเมื่อ  พ.ศ. ๒๓๖๕ ในครั้งนั้นพระองค์ทอดพระเนตรเห็นหาดทรายที่งอกอยู่ท้ายเกาะผีเสื้อสมุทรทรงมีพระราชดำริที่จะสร้างพระมหาเจดีย์ขึ้นบริเวณนั้น โปรดเกล้าฯ ให้พระเจ้าลูกยาเธอกรมหมื่นเจษฎาบดินทร์กับเจ้าพระยาพระคลังเป็นผู้อำนวยการสร้าง เมื่อกรมหมื่นเจษฎาบดินทร์ได้ขึ้นครองราชย์ทรงพระนามว่าพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอู่หัว ทรงเป็นธุระจัดการสร้างพระสมุทรเจดีย์ต่อไปตามพระราชประสงค์ของพระราชธิดา โดยทรงโปรดเกล้าฯให้พระยาศรีธรรมราชกับพระยาพระคลังเป็นแม่กองในการก่อสร้าง ใช้ชาวลาวที่ติดตามเจ้าอนุวงศ์มาพระราชทานเพลิงศพพระพุทธเลิศหล้านภาลัยเป็นแรงงานขนต้นตาลมาจากเพชรบุรีมาฝังเป็นฐานรากของพระเจดีย์

การสร้างพระสมุทรเจดีย์เริ่มต้นขึ้นเมื่อวันอังคารขึ้น ๑๑ ค่ำ เดือน ๑๒  (๓๐  ตุลาคม  ๒๓๗๐) สร้างเสร็จในวันพุธขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๗  (๒๘ ตุลาคม ๒๓๗๑) รวมใช้เวลาในการก่อสร้างนาน  ๗  เดือน  ๕  วัน
 
พระสมุทรเจดีย์ที่สร้างในครั้งนั้นเป็นเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง ฐานล่างกว้างด้านละ ๑๐ วา  สูงจากฐานล่างขึ้นไปถึงยอด ๑๓ วา  ๓ ศอก  ไม่ใช่รูปทรงที่เห็นในปัจจุบัน โดยใช้ทุนในการสร้างประมาณ  ๒๓๓  ชั่ง
 
ต่อมาในสมัยสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงมีพระราชประสงค์ที่จะให้องค์พระเจดีย์มีความสูงสง่าขึ้นไปอีก เพื่อให้เรือที่ข้ามมาจากอ่าวไทยได้แลเห็นอย่างชัดเจนสมกับเป็นเมืองพุทธศาสนา จึงโปรดเกล้าฯ ให้ช่างไปถ่ายแบบพระเจดีย์ลอมฟางมาจากพระนครศรีอยุธยา
พระบรมสารีริกธาตุ

ในพระสมุทรเจดีย์องค์เดิมนั้น ได้มีการบรรจุพระบรมสารีริกธาตุไว้ด้วย แต่ถูกคนร้ายลักลอบขุดขโมยไปตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ ๓ จนกระทั่งพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงทราบเรื่องที่เกิดขึ้น จึงโปรดฯให้อันเชิญพระบรมสารีริกธาตุจำนวน ๑๒ องค์ จากพระบรมมหาราชวังมาบรรจุไว้แทน เมื่อวันอาทิตย์แรม ๓ ค่ำ เดือนยี่ ( ๓๐ ธันวาคม ๒๔๐๓ )  
ความสำคัญของพระสมุทรเจดีย์ในปัจจุบัน

พระสมุทรเจดีย์ ถือว่าเป็นสถานที่สำคัญ เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ เป็นสัญลักษณ์ของจังหวัดสมุทรปราการ ได้กำหนดให้ใช้รูปองค์พระสมุทรเจดีย์ที่มีน้ำลอมรอบ เป็นตราประจำจังหวัดสมุทรปราการและกรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนองค์พระสมุทรเจดีย์เป็นโบราณสถานแห่งชาติ ตั้งแต่วันที่ ๒๕ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๔๗๘
งานนมัสการองค์พระสมุทรเจดีย์

ชาวสมุทรปราการกำหนดให้มีกา จัดงานนมัสการองค์พระสมุทรเจดีย์เป็นประจำทุกปี โดยถือเอาวันแรม ๕ ค่ำ เดือน ๑๑ เป็นวันเริ่มงานการจัดงานทำในรูปแบบของคณะกรรมการประกอบด้วยข้าราชการ พ่อค้าประชาชน

การเตรียมงานจะเริ่มตั้งแต่วันแรม ๒ ค่ำ เดือน ๑๑ ชาวสมุทรปราการจะเย็บผ้าแดงผืนใหญ่เพื่อใช้ห่มองค์พระสมุทรเจดีย์ ซึ่งต้องใช้เวลาเย็บ ๒ วัน ในวันแรม ๕ ค่ำ เดือน ๑๑ จะมีการแห่ผ้าแดงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของจังหวัดสมุทรปราการ แห่ทั้งทางบกและทางน้ำ เริ่มตั้งขบวนจากบริเวณศาลากลางจังหวัด เดินแห่รอบเมืองปากน้ำ แล้วมาแห่ทางเรือจากปากน้ำไปจนถึงอำเภอพระประแดง เพื่อให้พุทธศาสนิกชนได้สักการะบูชา ในขบวนทางเรือมีเรือร่วมแห่มากมาย แล้วยกขบวนกลับมาทำพิธีทักษิณาวรรตรอบองค์พระสมุทรเจดีย์ และนำผ้าแดงขึ้นห่มองค์พระสมุทรเจดีย์  จะห่มไปตลอดปีจนกว่าจะถึงการทำพิธีในปีต่อไป

งานถือเป็นงานประจำปีของจังหวัด มีการออกร้านจำหน่ายสินค้า  การแสดง  การละเล่น 10 วัน 10 คืน และเป็นงานที่ชาวสมุทรปราการรอคอย

วัดพิชัยสงครามเป็นวัดที่เก่าแก่มาแต่โบราณสันนิษฐานว่าสร้างขึ้นใน พ.ศ. 2253 สมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย ตรงกับรัชสมัยของพระเจ้าอยู่หัวท้ายสระไม่มีปรากฏว่าผู้ใดสร้างวัดนี้แต่เดิมมีชื่อว่าวัดโพธิ์ส่วนชื่อวัดพิชัยสงคราม นั้นเปลี่ยนในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้นชาวบ้านส่วนใหญ่เรียกว่าวัดนอกเนื่องจากว่าสมัยก่อนนั้นวัดตั้งอยู่นอก ตัวเมือง

วัดพิชัยสงคราม ตั้งอยู่เลขที่ 906 ถนน ประโคนชัย หมู่ที่ 1 ตำบล ปากน้ำ อำเภอ เมืองฯ จ. สมุทรปราการสังกัด คณะสงฆ์มหานิกาย มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 11ไร่พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบตั่งอยู่ฝั่งตะวันออกของปากแม่น้ำเจ้าพระยา ภายใน วัดมีอาคารเสนาสนะต่างๆ ดังนี้ อุโบสถสร้างสมัยอยุธยากว้าง 9 เมตร ยาว 21 เมตร วิหารกว้าง 5.20 เมตร ยาว 8.07 เมตร ศาลาการเปรียญกว้าง15.80 เมตร ยาว24.80 เมตร สร้างด้วยไม้ กุฎีสงฆ์จำนวน35 หลัง   ส่วนมากเป็นอาคารไม้ หอระฆัง หอไตร ฌาปนสถาน สุสาน ในด้านการศึกษาทางวัดให้การสนับสนุนโดยสร้างโรงเรียนปริยัติธรรมมีอาคารเรียน1หลัง  มีเจ้าอาวาสผู้ปกครองวัดเท่าที่ทราบนามคือ สมเด็จเจ้าทัต พระอธิการพุ่มและพระครูประสาทยติคุณ         

ตั้งอยู่ที่ถนนศิริราษฎร์ศรัทธา  ต. ปากน้ำ  อ. เมือง  วัดนี้สร้างเมื่อราว พ.ศ. 2170  ในสมัยกรุงศรีอยุธยา

พระอุโบสถหลังเก่าสร้างสมัยกรุงศรีอยุธยา มีพระประธานปางมารวิชัย,  พระพุทธรูปปางสมาธิ  ปางห้ามสมุทรพระอัครสาวกรวม 8 องค์  ส่วนในพระวิหารมีพระพุทธรูปอีก 11 องค์,  มณฑป  มุงหลังคาด้วยกระเบื้องว่าวสีเขียว เหลือง ฯลฯ

ไม่ทราบแน่ชัดว่าสร้างเมื่อไร สันนิษฐานว่าเริ่มสร้างสมัยพระเจ้าบรมโกศแห่งกรุงศรีอยุธยา ผู้ที่สร้างวัดนี้เป็นหญิงม่าย ๓ คน สร้างวัดนี้ให้เป็นที่พำนักของพระภิกษุรูปหนึ่งที่ลอยเรือจอดอยู่ เมื่อครั้งตอนที่ถางป่าเตรียมสร้างวัด คนงานพบแหวนทองคำโบราณที่ใต้ต้นตะโก จึงเรียกชื่อวัดนี้ว่า “วัดตะโกทอง” ต่อมาภายหลังได้เรียกชื่อว่าวัดกลาง เพราะเหตุว่าอยู่ระหว่างวัดนอก  (วัดพิชัยสงคราม)

ใน พ.ศ. ๒๓๑๐ พม่ายึดกรุงศรีอยุธยาได้เมืองปากน้ำถูกทหารพม่าเข้ามากวาดต้อนผู้คน อาจารย์ชีเจ้าอาวาสหนีหายไป อาจารย์ดา มหาอินทโชติน้องชายเจ้าอาวาส และญาติหนีไปอยู่บ้านคานรูด อำเภอขลุง จังหวัดจันทบุรี วัดนี้จึงถูกทิ้งล้างไป เมื่อสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชขับไล่พม่าไปแล้ว อาจารย์ดาและญาติได้กลับมาที่วัดกลาง ช่วยกันบูรณะซ่อมแซมวัดให้เหมือนเดิม ในสมัยรัชกาลที่ ๓ ทรงเสด็จเมืองปากน้ำอยู่เนืองๆ จึงโปรดให้มีการปฏิสังขรณ์พระอารามทั้งหมด และวัดนี้ได้ถูกยกเป็นพระอารามหลวงในสมัยรัชกาลที่ ๖

ปัจจุบันวัดแห่งนี้เป็นศูนย์กลางของการศึกษาพระพุทธศาสนาของจังหวัดสมุทรปราการ ได้ส่งเสริมการศึกษาธรรมะของพระภิกษุ สามเณรและประชาชนเป็นอย่างมาก อีกทั้งใช้เป็นที่ประกอบพิธีทางศาสนาของจังหวัดอีกด้วย

ตั้งอยู่ที่ตำบลบางปู อำเภอเมืองสมุทรปราการมีทางเข้าวัดด้านถนนสุขุมวิท
วัดแห่งนี้มีพื้นที่ด้านใต้ติดทะเลอ่าวไทย พื้นที่โดยรอมเป็นป่าชายเลน วัดแห่งนี้จึงมีนกน้ำ ปูก้ามดาบ ปลาตีน จำนวนมากให้ชม มีความวิเวกเหมาะแก่การอบรมวิปัสนา  ปูชนียสถาน
ปูชนียวัตถุของวัดได้แก่  พระธุตังคเจดีย์ เป็นเจดีย์หมู่รวม ๑๓ องค์  พระอุโบสถ  หลวงพ่อเศียร  อนุสาวรีย์พระเจ้าอโสกมหาราช

วัดนี้พระสงฆ์ฉันภัตตาหารเช้ามื้อเดียว ไม่มีการจัดงานมหรศพสมโภชใดๆ ไม่มีศาลาสวดศพหรือเมรุเผาศพ ยกเว้นกรณีที่พระภิษุของวัดมรณภาพ หรืออุบาสก อุบาสิกาที่ถวายตัวเป็นศิษย์ถึงแก่กรรมก็จะมีการสวดศพและเผาศพในวัด
ปัจจุบันมีถนนในโครงการพระราชดำริเพื่อกั้นน้ำทะเลท่วมผ่านด้านหลังวัด อีกทั้งสามารถเห็นอ่าวได้ชัดเจนจึงมีผู้เข้าชมทัศนียภาพยามเย็นกันมาก

อยู่ที่ตำบลทรงคะนอง  อำเภอพระประแดง  สร้างเมื่อต้นกรุงรัตนโกสินทร์ โดยสมเด็จพระสังฆราช ( ด่อน ) แห่งวัดมหาธาตุ ยุวราชรังสฤษฏ์

วัดแห่งนี้มีของสำคัญหลายอย่าง เช่น ในอุโบสถหลังเก่าตามฝาผนังมีภาพเขียนเกี่ยวกับพญามาร ที่จะเข้ามาทำร้ายพระพุทธเจ้า ภาพนักดนตรี ภาพการลงโทษผู้ร้ายสมัยโบราณ  ภาพการประหารชีวิตด้วยวิธรการต่างๆ ภาพการทิ้งมะนาวในงานศพ ภาพยุทธหัตถี ภาพปราสาทราชวัง ภาพทวารบาล ฯลฯ  ผู้วาดภาพเหล่านี้เป็นคนสมัยรัตนโกสินทร์ราวรัชกาลที่ 3  มีคติความเชื่ออย่างอยุธยาแต่น่าเสียดายปัจจุบันภาพลบเลือนไปหลายแห่งฝาผนังด้านนอกและลายปูนปั้นขอบหน้าต่างเปื่อยยุ้ย จึงต้องปิดประตูไม่เปิดให้ใช้ตามปกติ แต่ก็ยังเปิดให้เฉพาะผู้สนใจเข้าชมได้

ที่หน้าอุโบสถเก่ายังปรากฏพระเจดีย์  2  องค์  แต่ส่วนยอดและลวดลายชำรุดเกือบหมดเช่นกัน
อย่างไรก็ตามกรมศิลปากรก็ได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานไว้แล้ว

อยู่ที่ตำบลท้ายตลาด อำเภอพระประแดง เป็นวัดวังหน้าสมัยรัชกาลที่  2  สร้างมาพร้อมกับการสร้างเมืองนครเขื่อนขันธ์ กุฏิและพระอุโบสถหลังเดิมนั้นสร้างด้วยไม้ แต่พุพังไปตามกาลเวลา จึงต้องรื้อ

วัดนี้สร้างเพื่อให้ชาวที่อพยพมาอยู่ที่นี่ใช้ประกอบพิธีทางพระพุทธศาสนา เป็นวัดคู่เมืองนครเขื่อนขันธ์ ที่ตั้งเดิมอยู่ติดแม่น้ำเจ้าพระยาตรงโรงเรียนอำนวยวิทย์ปัจจุบัน เมื่อเจ้าพระยาน้องยาเธอกรมหมื่นศักดิ์พลเสพเป็นแม่กองสร้างป้อมเพชรหึงและขยายเมืองนครเขื่อนขันธ์ ได้ย้ายวัดเข้ามาอยู่ในเขตกำแพงเมือง

ต่อมาพระยาดำรงราชพลขันธ์  ( จุ้ย  คชเสนีย์ )  ได้บูรณปฏิสังขรณ์วัดขึ้นมาใหม่ตามโปรดเกล้าฯของสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยสร้างพระอุโบสถ  ศาลา  พระวิหาร  ในภายหลังมีการสร้างพระมหารามัญเจดีย์  ธงเขี้ยวตะขาบ  ส่วนเจดีย์เดิมที่ชาวมอญสร้างยังอยู่ในโรงเรียนอำนวยวิทย์  ความสำคัญอีกอย่างของวัดนี้คือเคยใช้เป็นที่ดื่มน้ำพิพัฒนสัตยาของเหล่าข้าราชกาลจังหวัดพระประแดง ในช่วง พ. ศ. 2461 – 2475  ระยะเวลาดังกล่าวประเทศไทยปกครองด้วยระบอบสมบูรณาญาสิทธิราช เมื่อเปลี่ยนการปกครองเป็นระบอบประชาธิปไตยได้เลิกพิธีนี้ สิ่งของเครื่องใช้ที่สำคัญกระจัดกระจาย แต่ยังเหลือธงประจำมณฑลเก็บรักษาไว้ที่โรงเรียนวัดทรงธรรม

อนึ่งวัดแห่งนี้ปัจจุบันมีห้องสมุดที่เก็บรักษาเอกสารสำคัญทางประวัติศาสตร์หลายอย่าง วัดนี้ใช้เป็นที่ให้ชาวมอญทำพิธีในวันสงกรานต์ใช้เล่นสะบ้ามอญและอื่นๆ

ตั้งอยู่ริมครองสำโรง ในเขตอำเภอบางพลี  เล่ากันว่าในสมัยสมเด็จพระนเรศวรมหาราช มีอยู่ครั้งหนึ่งที่พระองค์ยกกองทัพไล่ข้าศึกมาทางตะวันออกของกรุงศรีอยุธยาจนถึงตำบลแห่งหนึ่งที่ไม่รู้จักชื่อ พระองค์ได้สั่งให้ทหารหยุดพัก ฯ ที่แห่งนี้พระองค์ได้ให้ตั้งศาลเพียงตาพร้อมเครื่องเซ่นสังเวยเพื่อบวงสรวงหาฤกษ์ยามตามตำราพิชัยสงคราม โดยตั้งจิตรอธิฐานว่า  ถ้าพระองค์มีบุญญาธิการปกครองไพร่ฟ้าประชาชน ทั้งบ้าเมืองอยู่ร่มเย็นเป็นสุขแล้ว  ขอให้พระองค์มีชัยต่ออริราชศัตรู  ครั้นหลังจากเสร็จศึกสงครามได้รับชัยชนะแล้ว พระองค์ได้ยกทัพกลับเส้นทางเดิมและผ่านตำบลนี้อีก จึงทรงโปรดเกล้าฯ ให้สร้างพลับพลาที่ประมับเพื่อเป็นอนุสรณ์แห่งชัยชนะ  เรียกพลับพลานี้ว่า “พลับพลาชัยชนะสงคราม”   ในเวลาต่อมาชาวบ้านได้สร้างวัดขึ้น ตั้งชื่อวัดว่า “วัดพลับพลาชัยชนะสงคราม”   ส่วนชื่อของตำบลได้เรียกว่าตำบลบางพลี   นานไปเรียกวัดนี้ว่าวัดบางพลีตามชื่อตำบล   วัดแห่งนี้มีพระพุทธรูปสำคัญคือ
หลวงพ่อโต

หลวงพ่อโตเป็นพระพุทธรูปในสมัยสุโขทัย  ปางมารวิชัย ( สะดุ้งมาร ) หน้าตักกว้าง  ๓ ศอก ๑ คืบ  ตามประวัติเล่ากันว่า เมื่อ ๒๐๐ ปีมาแล้ว มีพระพุทธรูป ๓ องค์ ลอยมาตามแม่น้ำเจ้าพระยา สันนิษฐานว่าชาวกรุงเก่าอัญเชิญลอยลงน้ำเพื่อหนีภัยจากพม่าที่มาตีกรุงศรีอยุธยา ระหว่างทางชาวบ้านได้อัญเชิญท่านขึ้นมาจากน้ำหลายแห่งแต่ไม่สำเร็จ  เช่นที่ตำบลสามเสนจนลอยทวนน้ำมาถึงที่สามปทวน ในจังหวัดฉะเชิงเทราปัจจุบันก็ฉุดไม่ขึ้น ลอยเรื่อยมาถึงบางประกงที่เรียกว่าบางพระ ก็ยังฉุดขึ้นไม่สำเร็จ พระพุทธรูปทั้งสามองค์ลอยทวนน้ำต่อไปจนกระทั่งองค์หนึ่งไปฉุดขึ้นที่วัดโสธร  องค์ที่ ๒ ฉุดขึ้นที่บางพลี คือหลวงพ่อโต  องค์ที่ ๓ ฉุดขึ้นที่บ้านแหลม จังหวัดสมุทรสาคร เรียกว่า หลวงพ่อวัดบ้านแหลม 

สำหรับหลวงพ่อโต ที่บางพลีนี้ได้ประดิษฐานไว้ในวัดบางพลีใหญ่ ทุกปีในเดือน ๑๑ ขึ้น ๑๔ ค่ำ  ชาวบางพลีร่วมกันจัดงานประเพณีรับบัวโดยจัดขบวนเรือแห่หลวงพ่อโต เมื่อเรือผ่านที่ใดชาวบ้านจะโยนดอกบัวลงไปสักการะ ในงานนี้มีมหรสพ การละเล่นพื้นบ้าน และมีการแข่งเรือ  ถือเป็นงานสำคัญงานหนึ่งของจังหวัดสมุทรปราการ

วัดไตรสามัคคีตั้งอยู่ที่บางเมืองหมู่ที่ 1  ตำบลบางเมือง อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 10 ไร่อาณาเขต ทิศเหนือติดกับโรงเรียน ทิศใต้ติดกับโรงงานรถเบนซ์ ทิศตะวันตกติดกับที่ดินคุณจวง ที่ธรณีสงฆ์มี3แปลง มีเนื้อที่ทั้งสิ้น จำนวน10ไร่

พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่ม ภายในวัดมีอาคารเสนาะสนะต่างๆดังนี้ อุโบสถกว้าง 40 ม. ยาว 80 ม. กุฎีสงฆ์จำนวน 16 หลัง ส่วนมากเป็นอาคาร 2 ชั้น ศาลาการเปรียญสร้าง พ.ศ.2519 สำหรับปูชนียวัตถุ ุมีพระพุทธโสธรจำลองและรอยพระพุทธบาทจำลอง

วัดไตรสามัคคี ได้รับอนุญาตให้สร้างขึ้นสร้างเมื่อวันที่12 มิถุนายน พ.ศ.2515 มีนายจวง อ้นโต  น.ส. ศรีประไพ น.ส.ศรีประภา เพช็รสมุทร ร่วมกันบริจาคที่ดิน นายจวง อ้นโต เป็นผู้ดำเนินการสร้าง   กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งเป็นวัด เมื่อวันที่ 26  มีนาคม พ.ศ.2516 ที่ได้นามวัดเช่นนี้ โดยเอาเหตุผลที่ผู้บริจาคที่ดินมีสามรายด้วยกันวัดไตรสามัคคี     ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2521 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตรการศึกษา   ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่  พ.ศ.2515 จำนวนนักเรียนธรรมพระภิกษุ 40 รูป สามเณร 8 รูปนอกจาก นี้ยังได้สนับสนุนการศึกษาของชาติ โดยให้ทางราชการสร้างโรงเรียนในที่ดินของวัด

มีเจ้าอาวาสจำนวน 3 รูป คือ พระอาจารย์พิณ ญาณวโร พ.ศ. 2514 - 2519 พระมหาอดิศักดิ์ ญาณเตโช พ.ศ. 2520 - 2525  พระอธิการบุปผา ฐานธมโมอายุ 37 ปี พรรษา 10 ดำรงตำแหน่งมาตั้งแต่ พ.ศ. 2526 จนถึงปัจจุบันขณะ นี้วัดไตรสามัคคี มีพระภิกษุจำพรรษา65 รูป สามเณร 8 รูป แม่ชี 1 คน ศิษย์วัด 25 คน