อยู่ที่ตำบลท้ายตลาด อำเภอพระประแดง เป็นวัดวังหน้าสมัยรัชกาลที่  2  สร้างมาพร้อมกับการสร้างเมืองนครเขื่อนขันธ์ กุฏิและพระอุโบสถหลังเดิมนั้นสร้างด้วยไม้ แต่พุพังไปตามกาลเวลา จึงต้องรื้อ

วัดนี้สร้างเพื่อให้ชาวที่อพยพมาอยู่ที่นี่ใช้ประกอบพิธีทางพระพุทธศาสนา เป็นวัดคู่เมืองนครเขื่อนขันธ์ ที่ตั้งเดิมอยู่ติดแม่น้ำเจ้าพระยาตรงโรงเรียนอำนวยวิทย์ปัจจุบัน เมื่อเจ้าพระยาน้องยาเธอกรมหมื่นศักดิ์พลเสพเป็นแม่กองสร้างป้อมเพชรหึงและขยายเมืองนครเขื่อนขันธ์ ได้ย้ายวัดเข้ามาอยู่ในเขตกำแพงเมือง

ต่อมาพระยาดำรงราชพลขันธ์  ( จุ้ย  คชเสนีย์ )  ได้บูรณปฏิสังขรณ์วัดขึ้นมาใหม่ตามโปรดเกล้าฯของสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยสร้างพระอุโบสถ  ศาลา  พระวิหาร  ในภายหลังมีการสร้างพระมหารามัญเจดีย์  ธงเขี้ยวตะขาบ  ส่วนเจดีย์เดิมที่ชาวมอญสร้างยังอยู่ในโรงเรียนอำนวยวิทย์  ความสำคัญอีกอย่างของวัดนี้คือเคยใช้เป็นที่ดื่มน้ำพิพัฒนสัตยาของเหล่าข้าราชกาลจังหวัดพระประแดง ในช่วง พ. ศ. 2461 – 2475  ระยะเวลาดังกล่าวประเทศไทยปกครองด้วยระบอบสมบูรณาญาสิทธิราช เมื่อเปลี่ยนการปกครองเป็นระบอบประชาธิปไตยได้เลิกพิธีนี้ สิ่งของเครื่องใช้ที่สำคัญกระจัดกระจาย แต่ยังเหลือธงประจำมณฑลเก็บรักษาไว้ที่โรงเรียนวัดทรงธรรม

อนึ่งวัดแห่งนี้ปัจจุบันมีห้องสมุดที่เก็บรักษาเอกสารสำคัญทางประวัติศาสตร์หลายอย่าง วัดนี้ใช้เป็นที่ให้ชาวมอญทำพิธีในวันสงกรานต์ใช้เล่นสะบ้ามอญและอื่นๆ